مادر

سال گذشته که مادرم اومد اینجا اولین کاری که کرد توی همه ی مناطقی که یه کف دست خاک توش پیدا میشد سبزی کاشت برام توی گلدونها توی باغچک های لبه ی پشت بوم و….ریحون و تره و شاهی.سبزیهای مورد علاقه ی من که هیچکدومش اینجا نیست.

چند روز پیش رفته بودم رو پشت بوم که لباس ها رو پهن کنم.چشم افتاد به ریحونهایی که همون پارسال بعد از رفتن مامان و آب ندادن من خشک شده بودن.ولی الان خشک نبودن به علت بارندگی های اخیر دوباره جوونه زده بودند.سرم و کردم توشون نفس عمیقی کشیدم که عطر ریحون ها رفت نشست تو شش هام.ریحونهایی که بوی مادر میداد.دلم گرفت دلم تنگ شد.دلم نمیومد ریحونهایی که بوی مادر میدن رو بخورم پس نیگه داشتم و هر از گاهی میرم و فقط بو میکنم.

حالا مادرم داره میاد.در تب و تاب تمیز کاریم.همیشه سرونت دارم و میاد خونه رو تمیز میکنه.کلن آدم راحت طلبیم.اینجا که خدمتکار مفته،زورم میاد خودم تمیز کنم.خب داشتم میگفتم اینا هم مثله خودم آدم اصولی تمیز کاری کردن نیستن و فقط ظاهر و تمیز میکنن.یعنی هر چی که دیده میشه تمیزه،همه ی جاهایی که جلو چشم نیستند و بعضن اونهایی هم که دیده میشن تمیز نمیشن.من راضی اینا راضی تا اینجاش مشکلی نیست.ولی قضیه وقتی بد میشه که مامان آدم در حال سفر به اینجا باشه و از کوچکترین گرد و خاکی هم چشم پوشی نکنه.بعد هم بیاد به جای گشت و گذار هی تمیز کاری کنه و غر بزنه که به همون عمه های شلخته ات رفتی……خدایا چرا عمه های شلخته نصیب من کردی که من به اونا برم؟

دیروز یکی از بهترین سرونتهای شهررو آوردم که شهره ی خاص و عامه و اصلن وقت نداره(چه بازار گرمی کردم واسش،هر کی ندونه فکر میکنه دارم در مورد بهترین دکتر یا آرشیتکت صحبت میکنم.خب این هم شغله و کسی که تو شغلش، اون هم جایی که دست زیاده،اینقدر موفق باشه رو باید ارج نهاد.) کردمش تو حموم ها و دستشویی که با اسید بشوره بسابه.خلاصه بقیه جاها رو هم کمی خودم تمیز کردم و کمی اون.ولی از اونجایی که هر دومون آدم ظاهری تمیز کردن بودیم فقط ظاهر درست شد.

مژده ای باد صبا                     که مادر در راه است

پ.ن1:یکی از دوستان میگفت الان حسابی خوشحالیا.لحضه ی ورودش و در آغوش کشیدنش قشنگ ترین لحضه است.گفتم نه لحضه ی باز کردن چمدونها قشنگ تره.

(بیا بچه بزرگ کن که بشه این)